Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

" αποικία ορεινών μανιταριών" Η οικουμενική Ορθοδοξία, το εθνικό και το αληθές

Γράφει ο Θανάσης Παπαθανασίου στην Εισήγηση του στο συνέδριο «Εθνική συνεννόηση: Παρόν και μέλλον». που διοργανώθηκε από την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, Περιφέρεια Κρήτης και Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κρήτης, Κολυμπάρι Χανίων, 28-04-2018.

Η επίκληση του εθνικού, μπορεί να είναι διαζευγμένη από πανανθρώπινες αλήθειες, όπως η ελευθερία;


  «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές»!


Η  Εκκλησία δεν οφείλει να συμβάλλει στο εθνικό με το αληθές, δηλαδή καταθέτοντας από το ίδιο το «είναι» της; 
 Δηλαδή
 Την οπτική της οικουμενικότητας
 Τη συνηγορία υπέρ της ελευθερίας
 Το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη
 Τη διακονία της δημοκρατίας

 Ο  επίλογος της δημοσίευσης:

"Κορυφαία υπηρεσία της Εκκλησίας στην υπόθεση της συνεννόησης είναι να μην αρνηθεί το ευαγγέλιό της, ακόμα κι όταν αυτό ακούγεται δυσβάσταχτο. Είναι βασική αποστολή της το να καλεί σε έναν αντι-εγωιστικό τρόπο ζωής, και να μαρτυρά ότι η μεγαλύτερη αγάπη είναι να θυσιαστείς για χάρη των φίλων σου  Αν προσέξουμε το ευαγγέλιο, θα δούμε ότι ο Χριστός αυτό, το τελευταίο (τη θυσία για χάρη των φίλων), το είπε αντιδιαστέλλοντας την έννοια του φίλου από την έννοια του δούλου!"
Ολόκληρη η δημοσίευση εδώ: http://www.tomtb.com/oikoum-orthod-e8n-ali8thnpapath-11760-2/

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

"Μνήμη και Πρωτοπορία" "Αγάπη και μαρτυρία"Αναζητήσεις λόγου και ήθους στο έργο του Ηλία Βουλγαράκη: Αφιέρωμα από τους μαθητές του

"Η καμπάνα της Ορθοδοξίας..."


"Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά από ένα πέπλο σιωπής σήμερα διδάσκεται και πάλι το μάθημα της Ιεραποστολικής στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας, στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας.
Με αφορμή το χαροποιό αυτό γεγονός, αναθυμούμαστε τα λόγια του αρχιεπισκόπου Αναστασίου [Γιαννουλάτου] για τον Θεμελιωτή της Ιεραποστολικής στην Ελλάδα, καθηγητή Ηλία Βουλγαράκη:
«Άνθρωπος διαλόγου ο ίδιος, γνώριζε καλά ότι για να επικοινωνήσεις με τον άλλον πρέπει να βρεις μια κοινή γλώσσα. Συγχρόνως να μη διακατέχεσαι από ενθουσιαστική και υπεροπτική διάθεση, αλλά από πνεύμα αγάπης και διακονίας. Ο Ηλίας γνώριζε και σεβόταν τη διαφορά, την ετερότητα. Ζητούσε να αναλύσει το υπόστρωμά της, ώστε η προσέγγιση να είναι ουσιαστική. Παρέμενε υπομονετικός και φιλικός παρά τις διαφορές. Έκρυβε την αξία του πίσω από ένα χαμόγελο σεμνότητος και ταπεινοφροσύνης. Διέθετε χριστιανική αρχοντιά, χωρίς κοσμικότητα και αυταρέσκεια. Ο λόγος του ήταν άμεσος, μεστός και με χάρη· όχι απρόσωπος, λόγιος και ακαδημαϊκός. Ακόμη και η επιστημονική του έρευνα, παρά τη συνεπή μεθοδολογία, δεν ήταν αφηρημένη αλλά απέβλεπε στο διδακτικό έργο της Εκκλησίας και στη διακονία των πιστών.
»Ο Ηλίας αγαπούσε κατεξοχήν τον αρχέγονο χριστιανισμό και τον μοναχισμό, τονίζοντας τα γνήσια κίνητρά τους και τη θερμή ομολογία πίστεώς τους. Θεωρούσε ότι για τον ορθόδοξο δεν υπάρχουν θεωρητικές και απόλυτες αρχές, αλλά ότι κάθε τι αποκτούσε αξία κατά το μέτρο της αγάπης προς τον Χριστό και τον αδελφό. Έτσι κι ο ίδιος δεν δίδασκε υψηλές θεωρίες, αλλά μεταλαμπάδευε με διάκριση και χάρη Θεού το Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού, με πνεύμα ορθόδοξο, εκκλησιαστικό, ‘ἵνα ἡ πίστις… μὴ ᾖ ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων, ἀλλ’ἐν δυνάμει Θεοῦ’ (Α΄ Κορ. 2,5)
»Στα μέσα του 20ού αιώνος, η ιδέα της εξωτερικής ιεραποστολής συνιστούσε κάτι μάλλον ‘θεολογούμενον’, έμοιαζε με εξωτερική πολυτέλεια. Χωρίς να εξιδανικεύει κανείς τα γεγονότα παραβλέποντας τις δυσκολίες και τα περίπλοκα προβλήματα, διαπιστώνει ότι σήμερα σε διάφορους τόπους ηχεί ταπεινά, δοξολογικά, κάποτε απρόσμενα, η καμπάνα της Ορθοδοξίας. Στη διαμόρφωση αυτού του ήχου, ο Ηλίας Βουλγαράκης έχει ιδιαίτερα συμβάλει».
Αναστάσιος, Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αντί Προλόγου, στον Τόμο Αγάπη και Μαρτυρία, 13-14 [11-14].

"Η τέχνη του θεολογείν"

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, Η αναζωπύρωση της Ορθοδόξου ιεραποστολής σε νέα σύνορα και η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας 

 

Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ
 Δύο θεμελιώδη θέματα δέσποσαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κρήτη το 2016. Πρώτον η διακήρυξη της μυστηριακής ενότητος της Ορθοδοξίας και η περαιτέρω εμβάθυνσή της, και δεύτερον η δυναμική μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο. Χαρακτηριστικά, στον πρόλογο του Μηνύματος της Συνόδου τονίζεται: «Θεμέλιο τῶν θεολογικῶν μας ἀναζητήσεων ὑπῆρξε ἡ βεβαιότητα ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ζεῖ γιά τόν ἑαυτό της. Μεταδίδει τή μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου τῆς χάριτος καί τῆς ἀληθείας καί προσφέρει σέ ὅλη τήν οἰκουμένη τά δῶρα τοῦ Θεοῦ: τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη, τήν δικαιοσύνη, τήν καταλλαγή, τήν δύναμη τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως καί τήν προσδοκία τῆς αἰωνιότητος». Η εισήγηση που ακολουθεί θα περιοριστεί στο θέμα: Η αναζωπύρωση της Ορθοδόξου Ιεραποστολής σε νέα σύνορα και η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.